Piszę z Wrocławia

 czyli spotkanie czytelnicze dla dzieci i rodziców, które miałam przyjemność prowadzić.

 Każdy Czytelnik na wejściu miał kreślony obrazek na ciele – patronka serwisu, Bromba, pyszniła się na przedramionach dzieci. Podczas rysowania rodzice  nie stali bezczynnie – dmuchali kolorowe balony i wiązali im pępuszki.

Rozmawialiśmy o wakacjach, o tym co najbardziej jest potrzebne, aby się udały. Spośród wymienianych argumentów na pierwszy plan wysunęła się ładna pogoda – tak, tak, bez ładnej pogody nie pomogą ani góry, ani jezioro, ani las, nawet najwspanialsza okolica. Dlatego, po przeczytaniu fragmentu książki Krystyny Boglar „Każdy pies ma dwa końce” wzięliśmy przykład z jej bohaterów – Beaty i Pawła – i zaklinaliśmy deszcz.

Zaklinanie pogody wcale nie jest taką prostą sprawą – najpierw trzeba narysować na balonie to, czego nie chcemy podczas wakacji, a więc: chmury, deszcz i błyskawice (kałuże mogą być, bo je się świetnie przeskakuje) a następnie, przy dźwięku szamańskiego bębenka, który bębni jak oszalały należy przekłuć balon z głośnym BUM!

Kiedy zapewniliśmy już sobie dobrą pogodę na resztę lata, nadeszła pora na rozmowę o wakacyjnych pojazdach. Co prawda teraz większość ludzi podróżuje samochodem albo autokarem, ale jednogłośnie uznaliśmy, że najlepiej jest jeździć pociągiem – można wstawać, chodzić, a widoki za oknem zmieniają się jakoś inaczej niż w zwykłym autobusie...

Kaczka Katastrofa tak bardzo polubiła jazdę pociągiem,  że upierała się, aby podróż w powrotną stronę trwała dłużej... Wszyscy lubią spontaniczną i rozgadaną Katastrofę, pełnego powagi psa Pypcia i muchę Bzyk-Bzyk, no i oczywiście kochającego swoją gromadkę Pana Kuleczkę, bohaterów książki Wojciecha Widłaka pt. „Skrzydła”, ilustrowanej przez Elę Wasiuczyńską, „mamę” pana Kuleczki. Po przeczytanie opowiadania „Podróż” graliśmy w kalambury – dzieci „opisywały” różne pojazdy bez użycia słów, a wychodziło im to znakomicie – wszystkie pokazywanki odgadnięto bez najmniejszego wysiłku.

Różnie się w życiu plecie i bywa, że podczas wakacji nie możemy przebywać ani nad morzem, ani w górach. Nieraz spędzamy je jak bohaterowie książki Marcina Pałasza „Wakacje w wielkim mieście”. Pomimo to, mogą być równie udane jak każde inne – okazuje się bowiem, że nie tylko pogoda ma znaczący wpływ na jakość

wypoczynku, ale również odpowiednie towarzystwo.

Fragment, który czytałam na spotkaniu, wyraźnie świadczył o tym, że Bąbel jest bardzo, ale to bardzo zadowolony z poznania swojej nowej sąsiadki, Kai. A jakie przygody spotkały ich podczas wielkomiejskich wakacji, można się przekonać po przeczytaniu książki. Przy okazji rozmawialiśmy o Marcinie Pałaszu, który jest jednym z ulubionych autorów książek dla dzieci, pełnych najśmieszniejszych scen, a przy okazji naszym sąsiadem, wrocławianinem. Szczególnie polecam Wam „Hecę nie z tej ziemi” i następne przygody Lutki i Gucia po spotkaniu autentycznego kosmity, oraz „Bardzo dzikie historie” – kilka naprawdę dzikich awantur bohaterów znanych nam już z „Ptasia i Miaugosi”. Książki te świetnie zilustrował Marcin Piątek – spójrzcie zresztą sami na dziką krowę...

Jedną z zabaw, które przygotowaliśmy na spotkanie, było odgadywanie przedmiotów kojarzących się z letnim wypoczynkiem. Kolejnym ochotnikom zawiązywałam oczy chustką w niebieskie tygrysy, która chyba przynosiła szczęście, bo z łatwością odgadywali po kształcie deskę do pływania, lornetkę, kapok, śpiwór, dmuchane rękawki, a nawet – przy pomocy Mamy – przewodnik, bez których na wakacje nikt się nie wybiera!

Wreszcie nadszedł czas na „Tajemnicę drewnianej sowy” Magdaleny Lewańskiej. Książka wydawnictwa Stentor, ilustrowana przez Ewę Gaj, objęta jest patronatem serwisu Bromba.pl i muszę przyznać, że należy do najciekawszych przygodowych książek dla dzieci, które ostatnio przeczytałam.

Jej bohaterami są dwaj chłopcy, spotykający się podczas wakacji i mający wielką ochotę na poszukiwanie skarbu. Okazja nadarzyła się szybciej niż przypuszczali – kiedy spotykają kierującą motolotnią Alinkę, zgadzają się pomóc jej odnaleźć najprawdziwszy skarb, umieszczony niegdyś w kościelnych organach, a następnie skradziony i nie odkryty jeszcze od czasów wojny.

Oprócz książek, które polecałam, rozmawialiśmy też o ulubionych lekturach dzieci – jedna z dziewczynek bardzo zachęcająco opowiadała o czytanym niedawno „Słoneczku” Marii Buyno-Arctowej. Monika przyniosła książkę ze sobą i wszyscy mogliśmy się jej przyjrzeć dokładnie, pooglądać ilustracje... Okazuje się, że nie tylko typowo wakacyjne treści mogą być miłe do czytania latem.

Na koniec spędziliśmy kilka chwil na plaży wraz z Mikołajkiem i jego tatą, oraz kolegami,  z którymi bawili się w piasku. „Wakacje Mikołajka” to lektura obowiązkowa –  nie znam osoby, która nie lubi się śmiać, a przygody rezolutnego chłopca, jego trafne obserwacje i komentarze powodują wprost salwy śmiechu.

Wszystkim dzieciom i rodzicom serdecznie dziękuję za przybycie – spotkanie z Wami to naprawdę miłe i krzepiące chwile. Za wszelką okazaną pomoc i życzliwość dziękuję też kierowniczce biblioteki, pani Teresie Wolskiej. Z największą przyjemnością będę dążyła do zorganizowania kolejnego, pewnie już jesiennego, brombowania.