Piszę z Wrocławia

Przeczytaniem tego właśnie listu rozpoczęło się kolejne brombowanie, które odbyło się 25 października. Brombowanie z założenia straszne - dlatego nieobecność Marcina Pałasza wpasowała się jak w sam raz - strasznie nam było przykro, że choruje. Jednak obietnica przyszłej wspólnej zabawy podniosła nas na duchu, ruszyliśmy więc do zajęć programowych - w półmrocznej atmosferze, z unoszącymi się pod sufitem niemal prawdziwymi duchami, zapalonymi dziesiątkami świec i latarni, a nawet strasznie pluszowym nietoperzem.

Kiedy już Martyna narysowała wszystkim przybyłym dzieciom na rękach Bromby, zaczęliśmy od określenia tego, gdzie można znaleźć... czarownice.

Kto nie wie, powinien koniecznie to sprawdzić - najłatwiej posiłkując się niezwykłym zbiorem wierszy Zbigniewa Dmitroca "Księga czarownic":

Bo czarownice to jedne z ulubionych straszydeł wszystkich dzieci. Nie tylko one - chyba nie ma szkolniaka, który z chęcią nie "poboi" się mumii, albo... sam się nią stanie! Szczególnie gdy mama i tato pomogą się gustownie przebrać. Tworzywo do zrobienia mumii każdy z pewnością ma w swoim domu:

Rodzice naprawdę bardzo się starali, aby ich mumijki wyglądały jak najładniej. Jeden z tatusiów tak skutecznie okręcił swojego syna, że trzeba było zrobić mu specjalną dziurę do oddychania. Tak oto mumie prezentowały się w efekcie końcowym:

Kiedy już rozprawiliśmy się z mumiami przyszedł czas na duchy. Jednym z najsympatyczniejszych duchów w literaturze bez wątpienia jest ten, którego poznaliśmy w "Pamiętnikach Tatusia Muminka" Tove Jansson:

Nie dość, że był miły - co się okazało kiedy już nastraszył wszystkich tak, że w końcu przestano się go bać - to ostatecznie zaprzyjaźnił się z mieszkańcami Królewskiej Samowolnej Kolonii Wagabundów do tego stopnia, że nimi zamieszkał. Jeśli ktoś jeszcze nie czytał tej części opowieści o Muminkach, zachęcam gorąco do sięgnięcia po nią - jest w każdej bibliotece!

Postanowiliśmy sami wywołać ducha - pomógł mi w tym Adaś, który z wielkim zaangażowaniem brał udział w tym procederze.

Przygasiliśmy światło, Adam dostał talerzyk - bo to ważne w takich wypadkach - taki sam jaki miałam i ja. Pokazywałam chłopcu w jaki sposób przesuwać palcem po talerzyku i... udało się! Wywołaliśmy całkiem umorusanego ducha-brudaska, który umazał Adasiowi całą buzię sadzą! Na szczęście pod ręką znalazły się wilgotne chusteczki, do zmycia ducha z twarzy dzielnego pomocnika. Ale śmiechu było co niemiara, szczególnie gdy chłopiec przejrzał się w lustrze :)

Na chwilę wróciliśmy do czarownic, a konkretnie do środków lokomocji używanych przez nie. Kiedy byłam mała, tato opowiadał mi bajkę o bardzo nowoczesnej czarownicy, która latała na odkurzaczu. Ale tym razem zajęliśmy się czarownicami tradycyjnymi, latającymi na miotłach. To wcale nie jest takie proste! Przekonały się o tym dwie początkujące kandydatki na wiedźmy z książki Cornelii Funke pt: "Dwie małe czarownice", której fragment, dotyczący latania właśnie, przeczytałam.

W końcu nadszedł czas na jedną z ulubionych zabaw małych brombowiczów - kalambury. Dotyczyły wszystkiego co ma związek z duchami i straszeniem, znalazł się nawet... strach na wróble, oraz ten, który ma wielkie oczy. A wiecie, że i w lampie może mieszkać duch? Na pewno wiecie - to dżinn. Rysowana była też lampa Aladyna - okazuje się, że i rodziców porwało kalamburowanie, bo jedna z mam nie wytrzymała i sama zaczęła zgadywać, zamiast dać się wykazać dzieciom :) 

Oprócz czarownic i duchów, lubimy bać się - albo zaprzyjaźnić - z wampirami. Antoś, bohater "Wampirka" Angeli Sommer-Bodenburg, zaprzyjaźnił się właśnie z przedstawicielem tego gatunku, Rydygierem. Rodziny przyjaciół tak się różniły, że nieraz bywało trudno, ale ostatecznie prawdziwa przyjaźń zwyciężyła. Wszystkim odważnym i spragnionym uśmiechu polecam serię z przygodami Antosia i Rydygiera, w której fragment zasłuchały się dzieci:

Kiedy już nasyciliśmy się zupełnie straszydłami różnej maści, nadszedł czas na - uwaga - odwoływanie duchów! Niektórzy deklarowali wielką odwagę i to, że nie boją się niczego, ale znalazły się mimo wszystko różne rzeczy, których każde dziecko jednak się obawia. Niektórzy boją się wampirów, inni pająków, jeszcze inni burzy albo hałasu odkurzacza. To nic takiego bać się - najważniejsze próbować sobie poradzić z tym strachem. Dlatego każdy brombowicz, na balonie nadmuchanym uprzednio przez rodziców, narysował to, czego najbardziej się obawia.

A potem, przy wtórze znanego nam już z zaklinania pogody szamańskiego i bardzo głośnego bębenka - odwoływaliśmy nasze strachy, przekłuwając - BUUUM!!! - balony. Jak widać na zdjęciach, nad naszymi głowami wciąż unosiły się widmowe duchy biblioteczne :) 

Przypomniało mi się właśnie, że na nocne strachy dobra może być świetna książka, którą czytałam kiedyś mojej córce. To "Lila i bestia z szafy" Joanny Jung, ilustrowana również przez nią:

Kiedy strach minął, mogliśmy już spokojnie rozejrzeć się po bibliotece i książkach związanych z tematyką tego brombowania. Rodzice z uśmiechem wertowali "Wakacje z duchami" Adama Bahdaja i "Ślepe szczęście" Joanny Chmielewskiej, młodzież chwytała za "Szkołę wampirków" i dziesiątki innych książek, których tytuły nie sposób tu wymienić, a maluchom polecałam między innymi "Wiedźmę Winifredę" Paula Korky i Thomasa Valerie, której próby zmieniania koloru kota Wilbura, skończyły się zupełnie nieoczekiwanie i "Przepraszam, czy jesteś czarownicą?" Emily Horn, opisującej niezwykłe poszukiwania, zakończone - nomen omen - w bibliotece.

Ani się obejrzeliśmy, a już przyszedł czas na zakończenie spotkania. Nie mogliśmy się rozstać, co chwilę ktoś wracał i podchodził do stolików z książkami, zaglądał na półki, wypożyczał.

A ja już nie mogę się doczekać kolejnego brombowania, w styczniu - wszystko wskazuje na to, że będzie pirackie... :)