Piszę z Wrocławia

Była sobota. Tosia nie poszła dziś do przedszkola tylko bawiła się w domu. Mama gotowała obiad na niedzielę, więc dziewczynka trochę się nudziła. Przyszła do kuchni i narzekała, że nie ma co robić. Mama pomyślała chwilę i wpadła na pomysł:

- Tosiu – powiedziała – przynieś z łazienki plastikowy kubek i mydło.

Następnie rozpuściła trochę mydła w wodzie i zamieszała słomką, przez którą można pić sok. Kiedy dmuchnęła przez słomkę, na jej końcu pojawiły się piękne, kolorowe bańki mydlane! Zachwycona Tosia wyszła na balkon i wydmuchiwała dziesiątki leciutkich kuleczek. Bańki mieniły się wszystkimi kolorami tęczy, leciały wysoko ponad dachy.

- Banieczki, dokąd fruniecie? – wołała dziewczynka.

Wszyscy przechodnie podnosili głowy i patrzyli jak pięknie ulatują z balkonu Tosi. Jesień miała się ku końcowi, powoli zbliżała się zima i na dworze było pochmurno i szaro, dlatego wszyscy z radością patrzyli na kolorowe kulki frunące wzdłuż ulicy. I było im smutno, kiedy któraś pękała uderzając o kominy lub anteny telewizyjne.

Jedna z baniek zawołała:

- Hej, siostry, bądźcie ostrożne! Nie dajcie się pęknąć żadnemu kominowi! – i fruwała przeglądając się w szybach okien i wystaw. Bardzo jej się podobało, że jest taka okrągła, kolorowa i leciutka. Zawołała kilka innych i rzekła do nich:

- Posłuchajcie, to żadna sztuka polecieć do parku i nadziać się na ostre gałęzie drzew. Musimy wymyślić sposób, aby przetrwać! – i bańki zaczęły myśleć, lecąc powoli w stronę Rynku. Tam podfrunęły do ratuszowej wieży i postanowiły trochę odpocząć. Największa z nich powiedziała:

- Nie możemy latać dalej. W każdej chwili może się zerwać silny wiatr, który zdmuchnie nas na krzaki czy inne spiczaste rzeczy. Trzeba znaleźć jakieś schronienie!

- Chyba mogę wam pomóc – usłyszały bańki. Rozejrzały się wokół i zobaczyły siedzącego na gzymsie ptaka.

- Witajcie, jestem gołąb – przedstawił się – usłyszałem przypadkiem waszą rozmowę.

- Możesz nam pomóc? Jak? I dlaczego chcesz to zrobić? – pytały jedna przez drugą.

- Jesteście takie ładne – rzekł gołąb – że smutno byłoby gdybyście popękały od wiatru lub mrozu. Zima przecież tuż, tuż. A wasze kolory są takie piękne, że ładniejsze mogą być tylko na malarskiej palecie. Bańki były bardzo zadowolone słysząc tyle miłych słów.

- Jeden malarz – powiedział ptak – ma tu niedaleko swoją pracownię. Często tam wpadam na okruszki i widzę, że świetnie zna się na pięknych i kolorowych rzeczach. Myślę, że mógłby wam pomóc.

Wszystkie Bańki zerwały się do lotu i poszybowały za gołębiem. Za chwilę byli już na miejscu. Artysta akurat wietrzył pracownię i otworzył okno, więc bańki i gołąb przycupnęli na parapecie i przyglądali się jak pracuje. A on skończył właśnie malować obraz, na którym widać było uliczki miasta i stare budynki. Po chwili odłożył paletę i westchnął głęboko.

- Grrruu… - zagruchał gołąb i wtedy malarz go zobaczył. Uśmiechnął się i z małego pudełka nasypał trochę okruszków. Gołąb zjadł je i zapytał:

- Dlaczego tak smutno westchnąłeś malarzu? Myślałem, że ktoś taki jak ty ma zawsze wesoły nastrój.

- Skończyłem właśnie kolejny obraz – powiedział malarz – i myślę o następnym. Ale znudziło mnie już trochę malowanie domów i uliczek. Chciałbym namalować coś delikatnego, lekkiego i powiewnego. Coś, co będzie barwne i wesołe, a nie szare i smutne jak domy i kamienne ulice. Wiesz może o czymś takim?

Jednak gołąb nie zdążył odpowiedzieć, bo z parapetu zaczęły zeskakiwać bańki mydlane i wykrzykiwać jedna przez drugą:

- To my, my jesteśmy piękne i kolorowe! – wołały – Jesteśmy leciutkie i delikatne i prosimy, namaluj nas! – i fruwały dookoła pokazując jak błyszczą i mienią się tęczowo.

Malarz pomyślał chwilę i wyjął mały, cieniutki pędzelek. Szybko wymieszał barwne farby i wziął się do pracy. Każdą bańkę po kolei pytał jakie wzorki chce mieć na brzuszku, a później przywiązywał jej złoty sznurek.

Następnego dnia zapakował wszystkie do ładnego pudełka i wyszedł na Rynek, żeby je sprzedać. Stał i wołał:

- Bańki, bańki mydlane, ręcznie malowane! Kupcie je koniecznie, na choince zawieście!

Akurat tego dnia Tosia z mamą wybrały się na spacer po Rynku. Kiedy zobaczyły piękne bombki choinkowe, które zachwalał malarz, postanowiły je kupić. Gdy wróciły do domu, Tosia ostrożnie wyjęła je z pudełka, żeby dokładnie im się przyjrzeć. Podobała jej się ta niebieska z namalowanym gołębiem i ta żółta z wieżą Ratusza, i wszystkie inne. Jednak najdłużej przyglądała się bombce, na której widniała dziewczynka stojąca na balkonie ze słomką w ręce.

- Mamusiu! – zawołała Tosia – chyba już wiem dokąd odlatują bańki mydlane! – I cieszę się – dodała ciszej – że czasem wracają…